Jak modlić się za zmarłych? Różne formy okazywania miłości bliskim zmarłym
Dekorowanie grobów – piękny gest, ale czy wystarczający?
Gdy zbliża się listopad, wszyscy gorączkowo rozmyślamy: czy zdążę posprzątać grób, czym go udekoruję, jakie znicze będą palić się najdłużej? Wędrujemy ciasnymi alejkami cmentarzy, szorujemy płyty nagrobne, ustawiamy wrzosy, chryzantemy i zapalamy dziesiątki świateł, wspominając tych, którzy wyprzedzili nas w wędrówce do Domu Ojca. Pamięć o zmarłych jest potrzebna także nam, bo porządkuje nasze życiowe priorytety.
Czy to źle? Wprost przeciwnie! Dbanie o mogiły to czuły i głęboko ludzki odruch serca. Od początków chrześcijaństwa ciała zmarłych otaczano niezwykłym szacunkiem. Przecież w sakramencie chrztu stały się świątynią Ducha Świętego, a nasza wiara niezmiennie opiera się na prawdzie o zmartwychwstaniu ciał. Płonący znicz przypomina o Chrystusie, który jest Światłością świata, rozpraszającą mroki śmierci. Ci zaś, którzy już osiągnęli niebo, niewątpliwie mogą orędować za nami i pomagać nam w wędrówce do nieba.
Same dekoracje, choćby najpiękniejsze – nie wystarczą. Największy wieniec i najdroższy lampion zdobią jedynie doczesne miejsce spoczynku. To, co z punktu widzenia wieczności najcenniejsze, jest niewidoczne dla oczu: to modlitwa, ofiarowany ból, przebaczenie i sakramentalna pomoc. Zmarli nie potrzebują już ziemskich ozdób, ale gorąco pragną naszego duchowego orędownictwa. Modlimy się za nich szczególnie w okolicach Dnia Zadusznego, bo pamiętamy o duszach tych naszych braci i sióstr, którzy są czyśćcu.
Katechizm Kościoła Katolickiego mówi, że trafiają tam ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, są pewni swego wiecznego zbawienia, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, dlatego – aby uzyskać świętość konieczną do wejścia do radości nieba – przechodzą po śmierci oczyszczenie. Towarzysząc im naszą modlitwą, Mszą Świętą i przyjętą Komunią św. czynimy dla nich najwięcej
Jak uzyskać odpust za zmarłego? Darowanie kary doczesnej
Jednym z najpotężniejszych narzędzi miłości, jakie Kościół składa w nasze dłonie, jest odpust zupełny. Czym on jest? Jak przypomina Katechizm Kościoła Katolickiego, grzech rodzi podwójny skutek: winę (którą zmywa sakrament pokuty i pojednania) oraz karę doczesną (konsekwencje naruszonego porządku moralnego, które człowiek musi odpokutować na ziemi lub w czyśćcu). Odpust to akt Bożego miłosierdzia, darowanie owej kary doczesnej.
Odpust zupełny możemy ofiarować za siebie samych lub dla duszy cierpiącej w czyśćcu. Aby go uzyskać, należy spełnić podstawowe warunki:
- Stan łaski uświęcającej – spowiedź sakramentalna (lub trwanie w łasce uświęcającej)
- Przyjęcie Komunii Świętej w danym dniu
- Brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego (jak przypomina ks. Tadeusz Aleksandrowicz, proboszcz Świątyni Opatrzności Bożej: serce musi szczerze pragnąć zerwania z wszelkim złem)
- Modlitwa w intencjach Ojca Świętego (np. Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo);
- Wypełnienie czynu obdarzonego odpustem – w dniach 1–8 listopada jest to pobożne nawiedzenie cmentarza i modlitwa za zmarłych.
W roku jubileuszowym warunki uzyskania odpustu zupełnego tłumaczył ks. Tadeusz Aleksandrowicz. Inny był wtedy tylko ostatni warunek, więc warto sobie to przypomnieć.
Jak modlić się za dusze w czyśćcu? Ostatni wysiłek Bożego Miłosierdzia
Czym jest czyściec? To stan przejściowy po śmierci, w którym dusze ludzi zbawionych przechodzą ostateczne oczyszczenie z grzechów powszednich oraz długów (skutków) po odpuszczonych grzechach przed wejściem do nieba. Zmarli, którzy opuścili ten świat pojednani z Bogiem, lecz noszą jeszcze w sobie nieodpokutowane ślady win, nie są jeszcze gotowi na pełnię światłości nieba. Bóg w swej Opatrzności daje im przestrzeń oczyszczenia. Czyściec więc przypomina nam o wielkiej miłości Boga do człowieka. Na czyściec nie możemy więc patrzeć przez pryzmat strachu, ale nadziei.
„Bardzo mało jest dusz, nawet świętych, którym udało się wejść do nieba z pominięciem czyśćca” – mówił w kazaniu na Dzień Zaduszny św. Jan Maria Vianney, proboszcz z Ars.
Dusze czyśćcowe cierpią z tęsknoty za Bogiem i same sobie pomóc już nie mogą. Ich los zależy w ogromnej mierze od naszej duchowej jałmużny. Jak możemy im pomagać na co dzień?
Sposobem najpotężniejszym do uwolnienia dusz z czyśćca jest Msza Święta.
Koronka do Bożego Miłosierdzia – Pan Jezus dał św. Faustynie wyjątkową obietnicę: modlitwa ta przynosi uśmierzenie gniewu Bożego, a strumienie Miłosierdzia spływają na dusze konające i cierpiące w czyśćcu.
Ofiarowanie cierpień, trudów i dobrych uczynków – każdy niesiony z poddaniem woli Bożej krzyż, choroba, przebaczenie urazy czy jałmużna na rzecz ubogich mogą zostać ofiarowane za naszych zmarłych.
Modlitwa różańcowa i wstawiennictwo świętych – łącząc się we wspólnocie (np. w modlitwie „Różaniec świętych – nie jesteś sam”), przyzywamy wstawiennictwa polskich patronów. Święty Stanisław Papczyński, którego relikwie czcimy w Świątyni Opatrzności Bożej, uczył nas szczególnej wrażliwości i żarliwej modlitwy za zmarłych poddanych oczyszczeniu.
Wypominki – imię wyryte w modlitwie Kościoła
Wypominki to katolicki zwyczaj polegający na publicznym odczytywaniu z ambony imion i nazwisk zmarłych połączony ze wspólną modlitwą za ich dusze.
Tradycja modlitwy wypominkowej sięga pierwszych wieków Kościoła, kiedy to podczas liturgii odczytywano tzw. dyptyki – tabliczki z imionami zmarłych biskupów, fundatorów i bliskich.
Wypominki nie są jednak suchym wyczytywaniem nazwisk. Wypowiedzenie imienia zmarłego przed ołtarzem to wołanie: „Panie, Ty znasz tego człowieka z imienia, uczyń go uczestnikiem swego Zmartwychwstania!”. To także włączenie naszych bliskich w nieustanną, wspólną modlitwę całej wspólnoty parafialnej. Zanosząc wypominki jednorazowe, oktawalne (listopadowe) czy roczne, wyznajemy prawdę o świętych obcowaniu – zmarli nadal pozostają częścią jednej Bożej rodziny.
Jak zamówić wypominki?
- Na specjalnej karteczce (dostępnej w kościele, zakrystii lub na stronie internetowej parafii) wypisz czytelnie imiona i nazwiska zmarłych
- Karteczkę przekaż do kancelarii parafialnej albo zakrystii
- Zgodnie z nauką Kościoła modlitwa jest bezpłatna, a datki są dobrowolne
Msza Święta za zmarłych – najdoskonalsza ofiara miłości
Wszystkie modlitwy, posty i jałmużny czerpią swoją moc z jednego źródła: z Najświętszej Ofiary Chrystusa na Ołtarzu. Msza Święta to uobecnienie Golgoty i Zmartwychwstania – to sam Jezus składa Siebie Ojcu za zbawienie świata. Dlatego nie ma na ziemi większego daru, jaki możemy ofiarować zmarłemu, niż Eucharystia.
W Kościele praktykujemy różne formy intencji mszalnych za zmarłych:
Msza Święta pojedyncza (indywidualna) – sprawowana w intencji konkretnego zmarłego (np. w rocznicę śmierci, urodzin czy imienin).
Msze gregoriańskie – 30 Mszy Świętych odprawianych dzień po dniu przez kolejnych trzydzieści dni za jedną zmarłą osobę.
Msze Święte wieczyste – w Świątyni Opatrzności Bożej istnieje tradycja wpisywania zmarłych (oraz żyjących) do Księgi Intencji Wieczystych. Za te osoby odprawiana jest regularna Msza św. wieczysta, która trwa dopóki istnieje to Narodowe Wotum Wdzięczności. Do księgi można wpisać zarówno osoby żyjące, jak i zmarłe, a także całe rodziny (według nazwiska). Msze święte wieczyste są sprawowane regularnie w każdy wtorek o godz. 18.00 za wstawiennictwem św. Jana Pawła II. Osoby zgłoszone za życia mają w nich udział również po swojej śmierci. Zgłoszeń można dokonywać za pośrednictwem specjalnego formularza na stronie Centrum Opatrzności Bożej.
Nie zapominajmy przy tym, by w czasie Mszy św. ofiarowywanej za bliskich samemu przystąpić do Stołu Pańskiego. Przyjęta w stanie łaski Komunia Święta ofiarowana za zmarłego to promień Bożej Opatrzności, który niesie duszy wieczny pokój.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś ten artykuł.
Wybierając pamiątki w sklepie Centrum Opatrzności Bożej, nie tylko kupujesz piękny przedmiot, ale również wspierasz Świątynię Opatrzności Bożej – miejsce, które jest sercem dziękczynienia w Polsce.
